ตลอดเวลา 4.5 พันล้านปี ตั้งแต่ยุคกำเนิดโลก จนมีมนุษย์อุบัติขึ้นตามมาทีหลัง
สิ่งของที่เป็นธรรมชาติทั้งหมด มนุษย์ได้ยึดจับจอง เป็นเจ้าของไปแล้วทั้งสิ้น
ทรัพย์สมบัติอันเป็นของโลก เช่น แผ่นดิน ลำน้ำ สัตว์ พืช ฯลฯ มนุษย์ได้กลาย
เป็นผู้ถือสิทธิ์ อันชอบธรรม

การดำรงชีพของเผ่าพันธ์มนุษย์ยุคแรก ได้เริ่มใช้ทรัพยากรของโลกหมดไปที่
ละน้อย เพราะจำนวนมนุษย์ยังไม่มากนัก การใช้ทรัพยากรโลกยุคนั้น จึงไม่ใช่
ปัญหาใหญ่ แม้จะแย่งชิงกันบ้าง ด้วยความต่างเผ่าพันธ์ หรือวัฒนธรรมที่ต่างกัน

สิ่งที่มนุษย์ยุคใหม่มักลืมคิด

ยุคอดีตต่างจากวันนี้อย่างสิ้นเชิง หลายคนมองว่าเป็นวิวัฒนาการแห่งอารยะธรรม
ของมนุษย์ ที่มีความสามารถสร้างสรรสิ่งต่างๆ ให้เกิดขึ้นด้วยความอัจฉริยะเพราะ
ทั้งหมดเอื้อให้เกิด สิ่งที่เป็นประโยชน์ ต่อวิถีการดำรงชีพมนุษย์

การสร้างสรรทุกสิ่งบนโลก มนุษย์เพียงคิดการประดิษฐ์ โดยการนำทรัพยากร
ของโลกขึ้นมาผลิตทั้งสิ้น แต่การใช้ทรัพยากรอย่างไม่รู้คุณค่า น่าเสียดายเป็น
อย่างยิ่ง

สิ่งที่ต้องตระหนักคือ ความก้าวหน้าของมนุษย์ พึงเกิดขึ้นในยุค 200-300 ปี
ที่ผ่านมาเท่านั้น แต่มนุษย์ได้ใช้ทรัพยากรในโลก ที่โลกได้สะสมไว้ให้มาตลอด
4.5 พันล้านปีอย่างไม่คิด ในอีกไม่นาน บางอย่างอาจไม่มีบนโลกอีกต่อไป

อนาคตของมนุษย์บนโลก

การขาดแคลนสิ่งต่างๆในธรรมชาติ หรือ การเปลี่ยนแปลงทางธรรมชาติบนโลก
เป็นผลกระทบแบบสืบเนื่องเป็นลูกโซ่ ที่อาจมีผลร้ายต่อการดำรงชีพต่อมนุษย์
กำลังเกิดขึ้นแล้ว เป็นการวิเคราะห์จาก ผู้เชี่ยวชาญด้านวิชาการแต่ละแขนงโดย
มีความเป็นไปได้ตามช่วงเวลา จากการวิเคราะห์ตามลำดับดังนี้